Διάβασα βιβλία, κράτησα σημειώσεις και προσπάθησα να κατανοήσω όσο το δυνατόν καλύτερα τον τρόπο με τον οποίο ένα παιδί στο φάσμα αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Πολύτιμος οδηγός σε αυτή τη διαδικασία υπήρξε το βιβλίο του κυρίου Παπανικολάου, ενώ καθοριστική ήταν η συνεχής καθοδήγηση του σκηνοθέτη μου, καθώς και η στήριξη της Νίκης Παλληκαράκη, της θεατρικής μου «μαμάς», που στάθηκε δίπλα μου με φροντίδα και γενναιοδωρία.

Κατά τη διάρκεια των προβών, συνειδητοποίησα ότι η μεγαλύτερη δυσκολία δεν ήταν να «παίξω» ένα παιδί, αλλά να κατανοήσω τον εσωτερικό του κόσμο χωρίς να τον απλοποιήσω. Έπρεπε να μάθω να παρατηρώ, να αφήνω χώρο στη σιωπή, να εμπιστεύομαι μικρές, ανεπαίσθητες αντιδράσεις. Σταδιακά, άρχισα να νιώθω ότι πλησιάζω έναν τρόπο σκέψης διαφορετικό, αλλά βαθιά ουσιαστικό.

Μέσα από αυτή τη διαδρομή, γνώρισα έναν κόσμο γεμάτο ευαισθησία, καθαρότητα και έναν μοναδικό τρόπο αντίληψης της πραγματικότητας. Η Κουταλένια με βοήθησε να δω πόσο σημαντικό είναι να ακούμε, να αποδεχόμαστε και να δίνουμε χώρο στη διαφορετικότητα, χωρίς φόβο ή προκατάληψη.

Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη που μου δόθηκε η ευκαιρία να αφηγηθώ αυτή την ιστορία. Γιατί η Κουταλένια δεν είναι μόνο ένας θεατρικός ρόλος. Είναι μια υπενθύμιση ότι κάθε παιδί έχει τον δικό του τρόπο να βλέπει και να βιώνει τον κόσμο — και ότι μέσα σε αυτή τη μοναδικότητα υπάρχει πάντα ομορφιά, νόημα και φως.